Önce bir damla suydum, küçücük bir et oldum. Sonra sevmek için ellerim özgürce koşmaya ayaklarım zamanla. Yaratılan ne varsa görsün diye. İki çift göz. İşitsin, haykırsın. Tabi iki kulak. Öğrensin diye aşkı bir beyin oldu yerli yerinde. İşte “ben de varım” demek istedim. Küçük bir kalp attı ince ince. Ama müptezel müptezel aşikarım şimdi yakın [...]
Bir otel odasında buldum yalnızlığın kuyusunu Ağustos sonu, Eylül başı. Bir yatak lanet olsun yine mavi çarşaflı, ama bu sefer yastık kılıfı yeşil. Ne de minimal bir kompozisyon… Sandalye plastik ve hasta beyazı. Unutulmuş bi
Ankara’da okuduğum zamanlarda Kızılay’a giderdik ara sıra gezmeye. Bizim kampüs AŞTİ”nin hemen karşısında olduğu için diğer fakülteler gibi yakın değildik merkeze. Diş hekimliği ve hukuk ile mutlu mesut bir birlikteliğimiz vardı.
Son dönemin en yaygın hastalıklarından biride bu galiba “hiçbirşeyin içimizden gelmememesi” Ne yapıyorsak onun dışında hiçbirşey yapmak istemiyor; zorunluğu yaptıklarımızı da gerektiği için yapıyoruz.Nefes alıyoruz ya işte o
