Ah minel aşk ile başlar hayatımız.. Kim bilir anne karnına ne aşkla düştük, ne heyecanlar hissetti bizi bekleyenler. Köyde acaba annem çatlamış topraklarda canlar için çalışırken kaçıncı ayında acaba benim farkıma vardı? Acaba ilk sancılarında hangi ağacın altında oturabildi, o anlarda ne hayaller kurdu bana ,cinsiyetimi bilmeden? O gün aşk teknolojiden uzak, doğacak bebeğin cinsiyetini [...]
İkimiz de bütün gün gezmekten yorulmuştuk. Hava kararmak üzereydi. Mevsim kış olmasına rağmen hava çok da kötü sayılmazdı. Dalgaların ıslattığı sahilde bizden başka kimsecikler yoktu. Yolun kenarına yakın bir yerde, dalgaların
Önce bir damla suydum, küçücük bir et oldum. Sonra sevmek için ellerim özgürce koşmaya ayaklarım zamanla. Yaratılan ne varsa görsün diye. İki çift göz. İşitsin, haykırsın. Tabi iki kulak. Öğrensin diye aşkı bir beyin oldu
Bir otel odasında buldum yalnızlığın kuyusunu Ağustos sonu, Eylül başı. Bir yatak lanet olsun yine mavi çarşaflı, ama bu sefer yastık kılıfı yeşil. Ne de minimal bir kompozisyon… Sandalye plastik ve hasta beyazı. Unutulmuş bi
Hava buz gibi, çok zamandır dua ettiğim kar yağıyor. Kadınlar günü arabada “erkekler ağlamaz” diye bir şarkı dinliyorum. Pera’da öğlen vakti kalabalık içinde cam kenarında sıcak bir kahve dumanı gözyaşlarıma karışıyor…
Günler sonra parmaklarım klavyenin tuşlarına değerken ve yazacağım onca şey varken aklımda “Nasıl Başlamalı ?” diyorum parmaklarımın pasını atıyorum. Kitap fuarından aldığım ve geçte olsa okuduğum Can DÜNDAR’ın son kitabı “L
“Hareket edemezken hareketin kendisi olmak istiyordu….” Pera Müzesi, üçüncü katta Gelman Koleksiyonu’ndan 40 tablo, tavsiyem sessizce gezinmek sergiyi. Julie Taymor’un yönettiği 2002 yapımı bir Frida Kahlo biyografisinde Sa
Seni seviyorum diyordu hiç durmadan… Seni seviyorum… Tüm varlığımla seviyorum, hem de her damlamla… Yaratıldığında beri bu kâinat, bu dünya, renklerimiz birbirine gark oldu, kokularımız birbirine hemhal… O, kar diyor,
Nerede kalmıştık? Sevdiğim kızın okuldan ayrılıyor olması beni bir hayli üzmüştü.Öyle ki, üzüntümden kendimi ne tasoya verebiliyordum ne de futbolcu kartlarından oynadığımız oyuna… Çok kaybetmiştim çok… Sevdiğim k
Evet nerede kalmıştık? Hocamızın tahtaya çıkardığı şişko kepçe kulaklı ve utangaç ben, sürekli detone olan o bet sesimle aboneyim abone şarkısını icra ediyordum. Yerime oturduğumda hiç unutmuyorum kendime zor geliyordum.Neyse
NTVMSNBC’nin sitesinde son haberlere bakıyorum ve değişik bir başlık dikkatimi çekiyor: “Polat Alemdar’ın İnsan Hakları Mesajı”. Haliyle açıyorum ve okuyorum haberi.. -Bahsi gecen habere buradan ulasabilirsiniz.- Habere göre çok iz
“Can verme gam-ı aşka kim, aşk âfet-i candır Aşk âfet-i can olduğu meşhûr-i cihandır” Divan şâiri Mesihî böyle diyor. Aşk üzerine tartıştığım çok kişi de aşkı tanımsız olarak niteliyor. Mesela bazıları,
İlk önce şu soruları kendi kendinize bir sorun: -Hiç âşık oldunuz mu? -Eğer oldunuzsa veya olduğunuzu düşünüyorsanız nasıl bir duygu? -Kendinizi mi buldunuz, yoksa kendinizi mi kaybettiniz, ya da kendinizden mi geçtiniz? Evet
Var mıdır çok merak ediyorum sevgiyi şu an doyasıya, içten, kaygısız yaşayan? Samanlık seyran olur diye hala bekleyen? Sevdim mi tam severim, gerisi yalan olur diyen? Sevmek benim işim, ölümüne kadar severim diyen? Var mı şimdi “seviyorum üleyyyyn” diye gönülden haykıran?
