Büyüyünce Unutursun.
Küçükken düşerdik yaralarımız olurdu dizlerimizde aÄŸlardık  hıçkıra hıçkıra,sanki hiç geçmeyecekmiÅŸ zannederdik, o yaralar sahiden geçti mi ? Güle oynaya koÅŸarken “pat” diye yerde bulurduk ya halimize güler ya da zırıl zırıl aÄŸlamaya baÅŸlardık. Yanıbaşımızda annemiz olurdu ” aÄŸlama büyüyünce unutursun” derlerdi. En ufak anlarda söylerler ya kırıldığımız anda , düştüğümüz anda ya da oyuncağımızın elimizden [...]



